از غصه پرسیدم ، محو شد

از ماه پرسیدم ، خورشید شد

از پرنده پرسیدم ، شهاب شد...

مگر اسم تو چی بود؟

چشمهایم بیابان

بیا حتی بار آخر

بگذار غروب را تماشا شوم

چرا نیامدی

پرنده می شوم

حاضرم بال هایم را بدهم

فقط بیا

از غصه پرسیدم ، محو شد

از ماه پرسیدم ، خورشید شد

از پرنده پرسیدم ، شهاب شد...

مگر اسم تو چی بود؟

  و تو برای من

               بال برای کبوتر

               آب برای ماهی

               ابر برای آسمان

               عشق برای مادر

انگار آسمان ، حس تنهایی مرا قورت می دهد

وقتی به تو نگاه می کنم

انگار غربت با تو از بین می رود

و حسرت از نور ِاسمت فرار

انگار هذیان های مرا هم اسیر وهم خودت کردی

باتو همه از سرکشی می افتند

از خنده درون تو آب می نوشم

    و تا چهچهه ی نگاه تو جوش می زنم

آن قدر حباب می شوم که دانه دانه در من بنشینی

               وقتی ترکیدم تو مرا ببینی

سالها منتظرت بودم

شاید چون عزرائیلی

بوی وحشت تنهایی می دهی

پس قرار است بمیرم

وحشت چرا

از نرفتن حمایت

اما چرا خیالت با من بازی می کند؟

چرا گیج می شوم؟

تو که دوستم داری

ترس تنهایی برای چه؟

از غصه ها طلوع کردی

از سرمابه بار نشستی

از نفس هایت تا من عبور

و از من ، تا خودت فرار

جایی برای فصل نرفتن نبود

انگار باید مُرد

تا از اندوه رفتن نجات یافت

افسانه نیستی اما

رویایی ترین خیال چرا

               کابوس نیستی

               اما بوی وحشت تنهایی می دهی

چرا ، چرا

چشمهایم خیس، قلبم کبود، احساسم زخمی –همه اینها قبول-

فقط بمان ،نرو

حاضرم شبها را گریه کنم، روزها ناله

ضجه هارا بلند تر ازهمه

درد هارا بیش تر از غصه

و تورا بیش تر از خودت

فقط نرو، بمان

تو که حجم افسردگی ام را پاک کردی

چرا چیز تازه به من دادی

می خواهی بی وفا شوی

بی ریای من!تو که افسون دلربایی را می دانی

بی وفایی چرا؟

تو که منتظر بارانی، طلوع و غروب جرا

نه خورشید باش نه ستاره

               نه ماه نه خنده

فقط باش ، درد ، غصه

      فقط باش

خودت باش،خیالت ، صدایت

اما وحشت تنهایی ات را هدیه نکن

اما دریایی از احساس را به من هدیه داد

             چشمهایت جادو نیست

             اما پنجره ای رو به فرداست

               غصه های دنیارا باورنمی کنم

                 تاوقتی تورا دارم

حالا من هرشب

نور های ستاره ام را ، روی دفتر می پاشم

                                          بگم که من تورو می خوام ، می گی که کمتر از منی؟

اگه برات گل بیارم ، می ذاری روی طاقچه تون؟

                                          اگه برات شعر بخونم، می رقصی با کمونچه تون؟

اگه همش صدات کنم ، می شم اسیر نازتون؟

بیام پی نبودنات، می شم....

               از زمان دیدنت دیوانه ام بیخانه ام

حق پرسیدن ندارد زخم دل در سینه ام

               من شراب از نام تو نوشم بده پیمانه ام

روی بال یک کبوتر لحظه خندیدنت      

               چشمهایم حرف دفتر منتظر تا دیدنت

خط باریک نرفتن دور دیدار تو بود

               غصه تلخ شکستن روی افکاری تو بود

ماه هم از دیدنت با من کمی سر زنده شد

               درخیالم نور ماه از دیدنت آکنده شد

هر کسی از آشنایی راضی است فاصله در قلب او بازنده شد

آسمانی بودن از اوصاف تو ست این دل من هم تورا یابنده شد

در غزل در هر ترانه نام توست نام زیبایت ازآن پاینده شد

تو پر از مهر و پر از نوری ولی  نام زیبایت انیس بنده شد

حجم دوران از نبودت خسته بودبا حضورت عطر گل ها زنده شد

یا منم در راه کوی تو غریب یا دلم آسوده از آینده شد

شاید روزی آمد که تو بال هایت کنده شده بود

از قصه ها فقط خوب ماندن

از دردها مهربانی

و از فراموشی من را

 ساعت 8 صبح

 آب شدم

و از تابش حرفهایت

وقت ظهر

دلگرم

اما از نبودت

و روز بی غروبم

سکته

دهانم از نگاهت درس آموخت   نگاه هر مربي را كمي سوخت

طلوع تو مرا پرواز آموخت   معماي شروع ناز آموخت

كمي از تو گرفتم درس حالا   نگاهت مي رود با خنده بالا

كمي در سينه ام احساس مانده نمي از عطرو بوي ياس مانده

غمي در سينه ام باقي نمانده و يا حتي كمي سرّ نخوانده

فقط عشق و فقط عشق و فقط عشق    فقط در پيش رو آيينه دق

قناري در قفس تنها دل ِ من هم پُر از اما

قناري عاقبت جان داد   دل من از قفس آزاد

صبوري راه بي پايان    طلسم زهر جاويدان

گلويم سوزد از غصه  نمي خوانده ولي قصه

عبورت در زمين جاري صدايت اوج غمخواري

تودر قلب زمين باقي براي شعر من ساقي

تو نورالعين دلهائي ولي در جنگ غمهايي

تو از پروانه زيبا تر  تو از قصه معما تر

تو راه سبز جاويدي توشوق شاخه بيدي

نگاهم از زمين پرسيد    نشان از جاي پايت ديد

از اين سرماي طاقت سوز از اين آرامش امروز

فقط مقصد تو تنهايي    تويي كه در منِ مايي

تو ماوايي تو آوايي    تورمز عشق و زيبايي

تو در هستي پُر از نوري  تو از آلودگي دوري

تو در دنيا چه مي جويي تو كه آرام ِخوش خويي

آسمان ابرها را شست

    وقتي تو از زير آن رد شدی

    زخم هارا شست

    وقتي رد شدي

         چشم هارا شست

         وقتي باز هم رد شدي

آسمان مُرد

وقتي اين بار رد شدي

مزرعه بي انتهاست، جاده نه

متن من هم بي صدا

نا آشنا نه

    تاپروانه اي اشتباهي روي دماغم بنشيند

    و از من راز گل سرخ را بپرسد

پشت سرت به زمين مي خورم

    اما چرا چيزي نمي گويي ؟ معلم من !

         نبودت را ارزش مي دهم

و از لحظه هاي سياه نبودت

         رخت عزا براي دلم مهيا مي كنم

قناري ها از نفس افتادند

    انگشتانم از حركت

اما تو از رفتن نه

آسمان تب دار توست

و ماه منتظر تا تب آسمان را فرو نشاند

و قتي تو براي ديدنش از پنجره سر بيرون مي كني

انگار مرا محكم گرفته اي و مدام به عقربه كوبانده اي